In deze fotoserie, gemaakt op en rond het Waddeneiland Texel, ontmoeten land, zee en menselijk handelen elkaar steeds opnieuw. Het landschap is er nooit af: wind, stroming en getij tekenen voortdurend nieuwe lijnen in het zand. Kinderen spelen aan de waterlijn, vissersboten zoeken hun weg over een woelige zee, menselijke constructies markeren — soms beschermend, soms waarschuwend — de beweeglijke grens tussen land en water.

In De Slufter wijst een eenvoudige omheining op een onzichtbaar gevaar: drijfzand, verscholen onder het ogenschijnlijk vertrouwde zand. In het zuidpunt van Texel, aan de rand van de enorme zandplaat De Hors, vaart een driemaster langzaam langs Den Helder. Op Vlieland strekt de Vliehorst zich uit als een bijna grenzeloze vlakte, met in de verte de vuurtoren van Texel als een vast punt aan de horizon.

Ook het strand draagt de sporen van menselijke aanwezigheid. Tussen schelpen, zeewier en aangespoeld hout blijft achter wat is weggegooid of verloren geraakt. Zo toont de serie een landschap waarin schoonheid, gebruik en kwetsbaarheid naast elkaar bestaan.